Zdrowie:

Jedną ze zmian zachodzących (także wraz z wiekiem) w organizmie człowieka może być tak zwane stłuszczenie wątroby, (które zwykle nie daje żadnych objawów). Jest to dolegliwość dosyć często spotykana i jeśli stłuszczenie wątroby nie jest mocno zaawansowane nie ma wpływu na stan zdrowia. Może to być, bowiem proces związany z wiekiem i z naturalnym starzeniem się tego narządu. Jednak, jeśli zostanie to już stwierdzone, dobrze jest, co pół roku robić badania kontrolne czy dolegliwość się nie pogłębia (lekarz wtedy zaordynuje odpowiednie leczenie). Wskazane jest także przejście na specjalną dietę, która dobrze wpłynie na funkcjonowanie wątroby. Najlepszą dietą w takim przypadku jest tak zwana dieta śródziemnomorska charakteryzująca się małą ilością tłuszczów i białek pochodzenia zwierzęcego a preferująca ryby, owoce morza oraz dużą ilość warzyw i owoców, co sprzyja dobrej gospodarce lipidowej w organizmie.
Stłuszczenie wątroby może także być spowodowane nadużywaniem alkoholu.

Lekarz czasami zleca wykonanie tak zwanych prób wątrobowych. Nie oznacza to od razu, że podejrzewa, że wątroba jest chora czy uszkodzona. Najczęściej lekarz po prostu chce wiedzieć czy z wątrobą pacjenta jest wszystko w porządku i dobrze funkcjonuje. Przeprowadzenie badań parametrów1) wątrobowych (Alat, aspat, bilirubina) pozwala na wykrycie zapalenia wątroby typu B i C a także na przykład stłuszczenia wątroby czy uszkodzenia tego narządu w związku z nadużywaniem alkoholu czy przewlekłego stosowania niektórych leków, a także wielu innych nieprawidłowości. Osoby, które niezdrowo się odżywiają, przyjmują alkohol w nadmiernych ilościach lub zażywają duże ilości leków, powinny wykonywać próby wątrobowe znacznie częściej niż osoby spoza kręgu ryzyka, gdyż wczesne wykrycie zaburzeń w funkcjonowaniu tego bardzo ważnego dla organizmu organu, pozwala na zastosowanie odpowiedniej kuracji a co za tym idzie uniknięcie poważnych uszkodzeń wątroby i powikłań zdrowotnych z tym związanych.

Ucho wewnętrzne jest błoniastym labiryntem składającym się z dróg i jam w kościach skroniowych. Z różnych narządów zmysłów w uchu wewnętrznym, tylko jeden związany jest ze słuchem, mianowicie ślimak. Inne natomiast, takie jak woreczek, łagiewka i kanały półkoliste, dotyczą równowagi fizycznej i orientacji. Ślimak, jak wskazuje nazwa, przypomina kształtem muszlę ślimaka. Wewnątrz podzielony jest na trzy kanały błoniaste biegnące wzdłuż całej długości narządu. Kanał najwyżej położony, zwany kanałem przedsionkowym, jest przymocowany podstawą do okienka owalnego, a do jego błony umocowana jest kość strzemiączka ucha środkowego. Na zewnętrznym końcu, czyli koniuszku ślimaka, kanał przedsionkowy dochodzi do najniżej położonego kanału, zwanego kanałem bębenkowym. Dolny odcinek kanału bębenkowego kończy się na pokrytym błoną okienku okrągłym, prowadzącym do ucha środkowego. Oba kanały, bębenkowy i przedsionkowy, wypełnione są przejrzystym płynem zwanym perylimfą. Trzeci najmniejszy kanał, czyli kanał ślimaka, znajduje się pomiędzy dwoma poprzednimi i wypełniony jest przezroczystym płynem zwanym endolimfą. Oddzielony jest od leżącego nad nim kanału przedsionkowego tzw. błoną przedsionkową, a od leżącego pod nim kanału bębenkowego listwowatym występem kostnej ściany ślimaka oraz błoną podstawną. Ostatecznie receptory słuchu występują w kanale ślimaka jako wielorzędowy układ około 24 000 wyspecjalizowanych komórek włosowatych. Komórki te mają liczne rzęski, których zakończenia wnikają do endolimfy. Rząd komórek włosowatych wraz z komórkami podporowymi i otaczającymi je dendrytami tworzy strukturę zwaną narządem Cortiego; mieści się on na błonie podstawnej w kanale ślimaka.

Węglowodany jako źródło pożywienia. Dla większości heterotrofów głównym źródłem zarówno energii, jak i węgla są węglowodany. Organizmy samożywne wymagają węglowodanów, lecz są one zdolne wytwarzać je w procesie fotosyntezy. U zwierząt wyższych, w tym i u człowieka pożywienie może składać się z węglowodanów w 50% a nawet więcej. Większość z nich zazwyczaj znajduje się w postaci dużych cząsteczek polisacharydowych, głównie skrobi. W utrzymaniu stałych warunków środowiska wewnętrznego główną rolę odgrywa wątroba wraz z nerkami i gruczołami wydzielania wewnętrznego, które regulują stężenie we krwi licznych substancji. U ssaków najbogatszym magazynem węglowodanów jest wątroba, w której zmagazynowany jest polisacharyd zwany glikogenem. Glikogen u różnych zwierząt stanowi 2-8% świeżej masy wątroby; zapasy glikogenu znikają prawie całkowicie po 24 godzinach głodzenia. Glikogen wątrobowy znajduje się w stanie równowagi dynamicznej; oznacza to, że jest on nieustannie syntetyzowany z glukozy zawartej w krwi i stale rozkładany. Ilość glikogenu zmagazynowanego w wątrobie zależy od rodzaju diety, od wielkości wysiłku oraz od poziomu niektórych hormonów w krwi, głównie insuliny, glukagonu i glukokortykoidów. Normalny poziom glukozy w krwi wynosi u człowieka ok. 100 mg na 100 ml krwi; głównym źródłem glukozy w krwi jest cukier wchłaniany z przewodu pokarmowego i glikogen magazynowany w wątrobie. Ponieważ węglowodany, tłuszcze i białka mogą być w komórkach wątroby przekształcane wzajemnie jedne w drugie, poziom glikogenu w wątrobie zależy od ilości pojmowanych w diecie wszystkich bogatych w energię składników pożywienia.